بست ، - القبيلةَ : كناره اى از جاى قبيله را گرفت ، - الشَّىءَ : آن چيز را جمع آورى نمود ، - الإناءَ : جام را پر و لبريز كرد ، - كُفُوفاً تِ النَّاقَةُ : دندانهاى ماده شتر بزرگ و پير كوتاه گرديد كه نزديك به از بين رفتن آنها شد . كُفَّ - [ كفّ ] : بَصَرُه : چشم او كور و نابينا شد . الكَفّ - [ كفّ ] : مص ، - ج أَكُفّ و كُفُوف و كُفّ ( ع ا ) : دست يا كف دست يا انگشتان - اين كلمه مؤنّث است ؛ « وَضَعَ حياتَه على كَفِّه » : جان خود را در كف دستش گذارد ، نعمت ، - عند العَروضِيِّين : حذف حرف هفتم كلمه است هنگامى كه ساكن باشد مانند نون فاعلاتُن كه مىشود فاعِلاتُ و نون مفاعلينْ كه مىشود مفاعيلُ : « كفّ السبعِ - و الكَلْبِ و الذئب ، و مريم و آدم و غيرها » ( ن ) : نام گونه هائى از گياهان است . كَفَى - - كِفَايَةً [ كفي ] الشيءُ : آن چيز بسنده و كافى شد ، - الشَّىءَ فلاناً : به آن قانع شد و از غير آن بىنياز گرديد ، - فُلاناً مُؤُنَتَه : روزى او كافى و بسنده گرديد و گاهى حرف ( ب ) بر فاعل كفى اضافه مىشود مانند « كَفَى بِاللَّه شهيداً » : شهادت خداوند متعال كفايت مىكند . در اين آيهء شريفه اسم جلاله محلاًّ مرفوع و فاعل است و شهيداً تمييز آن مىباشد . الكُفَى - [ كفو ] : مثل و مانند و همسان . الكَفَاء - [ كفأ ] : برابرى و تساوى دو چيز با يكديگر . الكِفَاء - [ كفأ ] : مص ؛ « كِفَاءُ البيت » ج أَكْفِئَة : پرده اى كه از بالاى خيمه تا به پائين فرو آويزند و در پشت چادر قرار مىگيرد ؛ « هذا كِفَاؤه » : اين مانند آن است ؛ « لَا كِفَاءَ لَه » : مثل و مانندى ندارد . الكَفَاءة - [ كفأ ] : مُرادف ( الكَفَاء ) است ، قدرت بر كارى و خوب انجام دادن آن ، استعداد و لياقت ؛ « كَفَاءَةُ جِسْم اوْ قيمته الاتّحاديّة » ( ك ) : در علم شيمى مقايسه اى است با ذرات ايدروژن كه در ذرهء جسمى ديگر قرار گيرد . واژهء ( الكفاءَة ) در تئورى كفايت تغييراتى شگرف بوجود آورده است . الكِفَات - مص ؛ « ماتَ كِفَاتاً » : ناگهان مُرد . الكِفَاح - مص . الكَفَّار - بر وزن فعّال صيغهء مبالغه است ؛ « رَجُلٌ كَفّارٌ » : آنكه نعمتهاى خدا را انكار كند . الكَفَّارَة - مؤنّث ( الكَفّار ) است ، آنچه كه گناه را بپوشاند ، آنچه كه كفّارهء گناهان باشد . الكَفَاف - [ كفّ ] من الرزق : آنچه از رزق و روزى كه براى انسان كافى باشد . الكِفَاف - ج أَكِفَّة [ كف ] من الشىء : اطراف و پيرامون چيزى ، - مِنَ الثَّوبِ : جاى حاشيه دوزى جامه ؛ « كِفَافُ السَّيفِ » : لبهء شمشير ؛ « كِفافُ السَّحابِ » : كرانه‌هاى اطراف ابر يا دامنهء آن ؛ « كِفَافُ الشَّىءٍ » : دوره و يا لبهء هر چيزى ؛ « كِفَافُ الأُذُن » : دورهء گوش . الكَفَالَة - ج كَفَالات : ضمانت ، تضمين . الكِفَايَة - [ كفي ] : مص ، آنچه كه كافى بوده و نيازى به ديگرى نداشته باشد ؛ « فِى هَذَا كِفَايَةُ » : اين چيز كافى است . كَفَأَ - - كَفْأَ [ كفأ ] : از او روى گردانيد و فرار كرد ، - الرَّجلَ : او را از خود راند ، - عن الْقَصْد : از هدف خود برگشت ، - الإناءَ : ظرف را برگردانيد تا آنچه در آنست بريزد . كَفَّأَ - تَكْفِئَةً [ كفأ ] الإناءَ : مُرادف ( كَفَأه ) مىباشد . الكُفْء - ج اكْفَاء و كِفَاء [ كفأ ] : مانند و همسان . الكَفْء - ج أَكْفَاء و كِفَاء [ كفأ ] : مُرادف ( الْكُفْء ) است . الكِفْء - ج أكْفَاء و كِفَاء [ كفأ ] : مُرادف ( الْكُفْء ) است ؛ « كِفْءُ الْوَادِى » : درون دره . كَفَتَ - - كَفْتاً الشيءُ : از پشت به رو غلطيد ، - الشَّيءَ : آن را گرفت ، - الشَّىءَ عِنْدَ الْعَامَّة : آن را با شتاب ريخت ، - الشَّىءَ على نَفْسِه : آن چيز را به سينهء خود چسبانيد . كَفَّتَ - تَكْفِيتاً [ كفت ] الشيءَ : آن چيز را با دست گرفت ، - الشّىءَ الى نفسِه : آن را به سينه چسبانيد ، - فلانٌ ذيلَه : او را بلند كرد و به سينه چسبانيد . الكَفْت - مص ، مرگ ، غلطيدن ، چيزى كه از پشت به رو و يا از رو به پشت افتد ، ديگ كوچك . الكِفْت - مص ، ديگ كوچك . الكُفَّة - ج كُفَف و كِفَاف [ كفّ ] : حاشيه و پيرامون چيزى ، لبهء چيزى ، - مِنَ النّاس : گروهى از مردم و آنكه به تو نزديكتر باشد ، - مِنَ الشَّجَر : بيخ درخت كه بريده مىشود . - مِنَ اللَّيل : شب و روز كه با يكديگر تبديل مىشوند چه از مشرق و چه از مغرب ، - مِنَ الثَّوب : حاشيه بىريشه بالاى پيراهن و لبهء آن ، - مِنَ الْغَيم : كرانهء ابر ، - مِنَ اللثَّة : لثة پائين دندان ، - مِن الدّرع : پائين زره ، - مِنَ الرَّمل : شن و ريگ كه بگونه ى دايره اى بر روى زمين باشد ؛ « كُفَّةُ القَمِيصِ » : لبهء دامن و پيراهن . الكَفَّة - [ كفّ ] : اسم مرّة از ( كَفَّ ) است ؛ كَفَّةُ الميزانِ « : كفهء ترازو . الكِفَّة - ج كِفَف و كِفَاف [ كفّ ] : هر چيز گرد و دايره اى ، گودالى كه در آن آب جمع شود ، - مِن الدّف : چوب اطراف دف ، - مِنَ المِيزان : دو كفهء ترازو كه با آن وزن كنند ؛ « كِفَّةُ الصّائِد » : طناب و بندهاى شكارچى ؛ « الْكِفَّة الجنوبيَّة و الكِفَّةُ الشمَالِيَّة » ( فك ) : نام دو ستارهء آسمانى است . الكَفْتَة - ( ط ) : غذاى كوفته يا كوبيدهء گوشتى . كَفَحَ - - كَفْحاً العدوَّ : با دشمن روبرو شد ، - ه بِالْعَصَا : با چوبدستى او را زد ، - الشَّىءَ : روپوش و سرپوش آن چيز را برداشت ، - لجامَ الدابَّة : لگام ستور را كشيد تا بايستد . كَفَرَ - - كَفْراً و كُفْراً الشيءَ : آن چيز را پنهان كرد ، - اللَّيْلُ الشَّىءَ و عَلَى الشَّىء : تاريكى